7-نوعیت اراضی
تاریخ ارسال : 1404/04/30
🔴نوعیت اراضی:
اراضی در حقوق ایران به سه نوع کلی تقسیم می شود:موات، دایر، بایر .
🔺۱-زمین موات: برابرماده ۲۷ق،م زمینی است که ملک شخص خاص نبوده و معطل افتاده و کشت و زرع در آنها نباشد،طبق حکم ماده ۱۴۱و۱۴۳ ق.م سابق بر تصویب قانون زمین شهری ، هر شخصی می توانست با احیای اراضی موات ازقبیل زراعت،کاشتن درخت،بناساختن و...در واقع با احیانمودن اراضی موات موجب تملک برای احیاکننده می شد.
🔺۲-زمین دایر: که در آن ها ساختمان، تاسیسات و دیوارکشی وجود دارد یا به صورت باغ و زمین های کشاورزی است، زمین شهری و زمین هایی که قبلا احیا و آباد شدهاند و امروزه بطور مستمر از آن ها بهره برداری میشود نیز دایر می گویند.این تعریف در ماده ۵قانون زمین شهری ارائه شده است.
🔺۳-زمین بایر:زمین های که سابقه عمران و احیا داشته و به تدریج به حالت موات برگشته،اعم از آنکه صاحب مشخصی داشته و یا نداشته باشد.این تعریف در ماده ۴ قانون زمین شهری ارائه شده است.
🔺۴-زمین شهری: زمین هایی که در محدوده قانونی و حریم استحفاظی شهرها و شهرکها قرار گرفته است. این تعریف در ماده ۲ قانون زمین شهری ارائه شده است،لازم به ذکر است اراضی در قوانین خاص و عرف انواع دیگری نیز دارد:مثل اراضی منابع طبیعی،اراضی مرتعی،آیش،جنگلی،خراج،بیابانی،ساحلی،باغ،
کشاورزی، مستحدثه،دولتی و....
🔺۵-مرجع تشخیص نوعیت:تشخیص عمران ،احیا و تأسیسات متناسب و تعیین نوع زمین دایر و تمیز بائر از موات به عهده وزارت مسکن و شهرسازی است و این تشخیص قابل اعتراض در دادگاه صالح می باشد،تشخیص نوعیت زمین به عهده( کمیسیون ماده ۱۲ قانون زمین شهری)می باشد.مهلت اعتراض به نظریه کمیسیون ماده ۱۲ از تاریخ ابلاغ سه ماه می باشد.در صورت استنکاف مالک از دریافت نظریه ،کمیسیون موظف است طی دو نوبت به فاصله ده روز نظریه خود را در روزنامه کثیر الانتشار آگهی کند.ملاک تشخیص کمیسیون درمورد نوعیت اراضی معاینه محل از تاریخ ۱۳۵۸.۰۴.۰۵ بدون در نظر گرفتن اعیانی است.البته قانون زمین شهری مصوب ۱۳۶۶بوده و اثر قانون به آتیه است ،لکن ملاک زمانی تشخیص نوعیت اراضی در ماده ۳ قانون موصوف قید شده است.
