دستور تخلیه(متفاوت از حکم تخلیه)
تاریخ ارسال : 1404/06/24
قانونگذار برای دستور تخلیه مستند به قانون روابط موجر و مستاجر ۱۳۷۶ برای این دو قائل تفکیک شده است . که در صورت تجمیع این شرایط امکان درخواست و صدور این دستور (دستور تخلیه) امکان پذیر است .
شرایط لازم جهت صدور دستور تخلیه:
۱-در قرارداد اجاره مدت قید شده باشد
۲-قرارداد اجاره مربوط به اماکن غیر تجاری و فاقد سرقفلی باشد
۳-دو شاهد ذیل قرارداد را امضا کرده باشند
۴-مدت اجاره پایان یافته باشد
۵-قرارداد اجاره در دونسخه تنظیم و امضا شده باشد
در صورتی که اجاره نامه به صورت شفاهی تنظیم شده باشد، واژه سرقفلی در آن قید شده و یا انعقاد قرارداد اجاره بدون شاهد و ... باشد. برای مالک ( موجر) امکان اقدام از طریق دستور تخلیه، و امکان تخلیه فوری نمی باشد. مالک ( موجر) باید از طریق حکم تخلیه اقدام نماید . شایان ذکر است که در این مورد مالک باید از طریق حکم تخلیه اقدام نماید که بعد از بررسی های قضایی مورد نیاز، قانونگذار نسبت به تخلیه ملک حکم صادر نماید .
دستور تخلیه، فورا بدون تشکیل جلسه رسیدگی و خارج از نوبت صادر می شود که این رای قابل اعتراض و تجدید نظرخواهی نمی باشد. تنها زمانیکه مستاجر مدعی تمدید اجاره باشد می تواند از طریق دادگاه عمومی شکایت خود را ثبت کند، اما این امر موجب توقیف اجرای دستور تخلیه نمی شود. فقط در صورتی که مستندات کافی برای ادعای خود داشته باشد دادگاه صالح به رسیدگی پس از گرفتن تامین مناسب، قرار توقیف اجراییه را صادر می کند.
دستور تخلیه از لحاظ مرجع صالح به رسیدگی ، نحوه اجرا ور نحوه جبران خسارات با حکم تخلیه متفاوت می باشد
