هزینههای قابل قبول مشاغل از منظر قانون مالیات
تاریخ ارسال : 1403/08/03
هزینههای قابل قبول از نظر قانون مالیاتهای مستقیم در ایران، آن دسته از هزینههایی هستند که در فرآیند کسب درآمد و انجام فعالیتهای شغلی پرداخت میشوند و برای کاهش سود مشمول مالیات در نظر گرفته میشوند. طبق ماده ۱۴۷ و ماده ۱۴۸ قانون مالیاتهای مستقیم، این هزینهها باید به شکلی باشند که مستقیم یا غیرمستقیم در جهت تحصیل درآمد صرف شده باشند. برخی از این هزینهها عبارتند از:
۱. هزینههای مربوط به خرید مواد اولیه و کالا: هزینههایی که برای تأمین مواد اولیه، قطعات یا کالاهای مورد نیاز برای تولید یا ارائه خدمات صرف میشود.
۲. هزینههای پرسنلی: شامل حقوق و دستمزد کارکنان، مزایا، پاداش، حق بیمه تأمین اجتماعی و سایر هزینههای مرتبط با نیروی کار.
۳. هزینههای استهلاک: استهلاک داراییهای ثابت مانند ماشینآلات، تجهیزات، ساختمانها و ابزارآلات طبق جدولهای استهلاک مورد تأیید سازمان امور مالیاتی. ۴. هزینههای حمل و نقل و ایاب و ذهاب: هزینههای مربوط به جابجایی مواد، کالاها یا کارکنان در فرآیند کاری.
۵. هزینههای اجاره و نگهداری اموال: شامل اجاره محل کار، ماشینآلات و تجهیزات، و همچنین هزینههای نگهداری و تعمیر آنها.
۶. هزینههای انرژی: هزینههای برق، گاز، آب، و سوخت مورد نیاز برای فعالیتهای شغلی.
۷. هزینههای تبلیغات و بازاریابی: هزینههای تبلیغات، بازاریابی، و ارائه محصولات یا خدمات که در راستای افزایش درآمد شرکت صرف میشوند.
۸. هزینههای بانکی و مالی: هزینههای مربوط به تسهیلات بانکی، بهره وامها و خدمات بانکی که در فرآیند کاری کسبوکار نقش دارند.
۹. هزینههای بیمه: هزینههای بیمههای تجاری، بیمه مسئولیت، بیمه اموال و بیمههای مرتبط با فعالیت شغلی.
۱۰. هزینههای قانونی و مالیاتی: هزینههای وکیل، حسابدار، و مشاوران مالیاتی که برای تنظیم و مدیریت امور مالیاتی صرف میشوند، و همچنین مالیاتهایی که به عنوان هزینه قابل قبول شناخته میشوند. این هزینهها باید مستند و قابل اثبات باشند، و مدارک مربوط به آنها (مانند فاکتورها، قراردادها، رسیدها) به صورت کامل نگهداری و در زمان رسیدگی مالیاتی ارائه شود.
از وکیل مالیاتی همواره برای جلوگیری از پرداخت مالیات مضاعف مشورت مالیاتی بگیرید.
