دعاوی طاری و ماهیت آن چیست؟
تاریخ ارسال : 1404/06/04
دعاوی طاری به دعاویای گفته میشود که در حین رسیدگی به یک دعوای اصلی، توسط یکی از اصحاب دعوا (خواهان یا خوانده) یا شخص ثالث مطرح میشوند و دارای ارتباط یا منشأ مشترک با دعوای اصلی هستند. این دعاوی به منظور تسهیل و تسریع روند رسیدگی، در همان دادگاه رسیدگیکننده به دعوای اصلی اقامه میشوند. انواع اصلی دعاوی طاری عبارتند از دعوای متقابل، دعوای اضافی، دعوای ورود ثالث و دعوای جلب ثالث.
تعریف و ماهیت
علاقه به دعوای اصلی:
دعوای طاری باید با دعوای اصلی مرتبط باشد یا از یک منشأ واحد سرچشمه بگیرد.
زمان طرح:
این دعوا باید در اثنای رسیدگی به دعوای اصلی، یعنی پس از آغاز رسیدگی و قبل از صدور حکم قطعی، مطرح شود.
طرفین دعوا:
دعوای طاری میتواند توسط خواهان، خوانده، یا شخص ثالث اقامه شود.
انواع دعاوی طاری
1. دعوای متقابل:
دعوایی که خوانده علیه خواهان در همان دعوای اصلی مطرح میکند و اغلب برای دفاع از خود یا جبران خسارت مطرح میشود.
2. دعوای اضافی:
دعوایی که خواهان در ادامه دعوای اصلی مطرح میکند و به آن اضافه میشود، مانند افزایش مبلغ خواسته اولیه.
3. دعوای ورود ثالث:
دعوایی که شخص ثالث به عنوان خواهان، با اقامه دعوا، قصد وارد کردن خود به دعوای اصلی را دارد تا از حقوق خود دفاع کند.
4. دعوای جلب ثالث:
دعوایی که یکی از اصحاب دعوای اصلی، به منظور حضور شخص ثالث در پرونده و یا جبران خسارت از او، او را به دادرسی فرا میخواند.
اهمیت و مزایا
تسریع روند دادرسی:
طرح دعاوی طاری در همان دادگاه رسیدگیکننده به دعوای اصلی، از اطاله دادرسی و طرح دعوا در مراجع متعدد جلوگیری میکند.
رسیدگی به تمامی جنبههای مرتبط:
با طرح دعاوی طاری، تمام مسائل مرتبط با دعوای اصلی در یک مرجع رسیدگی و همزمان مورد رسیدگی قرار میگیرند.
نکات مهم
در صورت ایجاد اختلاف در صلاحیت، دادگاه رسیدگیکننده به دعوای اصلی میتواند با صدور قرار اناطه، دعوای طاری را به مرجع صالح ارجاع دهد.
باید توجه داشت که طرح دعوای طاری در موعد قانونی و رعایت تشریفات مربوط به هر یک از انواع آن ضروری است.
